اما همسایگان افغانستان و بویژه کشورهای آسیای مرکزی این تهدید را جدی گرفته و سراسیمه شده‌اند. در کابل کسی سخنی از داعش نمی‌گوید و پیشتر دولتمردان حتی حضور و فعالیت این گروه را در افغانستان باور نداشته و آن را تکذیب می‌کنند. در سوی دیگر طالبان نیز که راه خود را از مدتها قبل از داعش جدا کرده است، سرسازگاری با این گروه ندارد. آنها آماده می‌شوند تا در صورت ظهور داعش در مناطق تحت نفوذ خود، با آن مقابله کنند. بعید نیست اگر چنین شود و پای داعش به افغانستان برسد، شاهد نبردهایی نظیر آنچه میان خود تروریستها در سوریه در گرفته است. در اینجا نیز باشیم. نگرانی دولت و طالبان اما اگر چه در ظهور و بروز داعش مشترک است، اما علتهای این نگرانی متفاوتند. دولت وحدت ملی در حال حاضر اوضاع بسامانی در افغانستان ندارد. پس از گذشت حدود 6 ماه، هنوز کابینه کار خود را آغاز نکرده و از میان وزیران معرفی شده به مجلس، بسیاری رأی اعتماد را کسب نکرده‌اند. با این حال مجلس به تعطیلات رفته و بسیاری از وزارتخانه‌ها همچنان با سرپرست اداره می‌شوند. چنانچه حضور داعش جدی شود، ارتش با امکانات فعلی از پس مبارزه همزمان با طالبان و داعش برنخواهد آمد و بار دیگر نیاز به دخالت قوای خارجی احساس خواهد شد. مسأله بعد درگیری‌های شدید احتمالی میان خود تروریستها و احتمال بروز موج بزرگی از آوارگی‌های انسانی خواهد بود که دولت در کابل به هیچ وجه آمادگی آن را ندارد. مسأله بعدی احتمال عملیات از داخل خاک افغانستان بر ضد همسایگان و حتی حملات سازماندهی شده به آنها، نظیر آنچه از سوریه علیه عراق انجام شد، وجود دارد. در سمت دیگر طالبان اما نگرانی عمده اشان ریزش نیروها و امکان پیوستن برخی فرماندهانشان به گروه نوظهور داعش است. کاملاً معلوم است داعش هوای مناطق شمالی و غربی افغانستان را در سر دارد. بین مناطقی که طالبان چندان در آنجا فعالیت عمده‌ای ندارند، بنابراین طالبان می‌تواند از این آب گل آلود ماهی خود را بگیرد و در حالی که دولت سرگرم مبارزه با این گروه نوظهور خواهد شد، پیشرویهای خود در جنوب و مرکز را آغاز کند. نظر به تمام اینها لازم است همسایگان افغانستان و بویژه تهران، برای یافتن راه حل با کابل به نتیجه روشنی برسند.